Bir eylül günüydü yine… Bugün gibi pusluydu… Son sözün hoşçakal oluyordu giderken… Kimsenin sahiplenmek istemediği bir çocuk doğuyordu yüreğimin dipsiz kuytularında ve adı AYRILIK konuyordu…Alışkanlıklarımız vardı, vazgecemediğimiz… Gün batımını seyrediyorduk bıkmadan… Hani Moda’da güneş gümüş renkli denizle kucaklaşırken, biz donuyorduk yerimizde…Hayaller yeşertirdik yüreğimizde… Yarınlara umut olsun diye biriktirirdik… Yarınları göremeden soldular birer-birer…Birde şarkımız vardı…Ne zaman duysak ağlardık…Nedenini bilemezdik ama göz yaşlarımızıda tutamazdık… Şarkı ayrılık kokuyordu, adeta ağlıyordu ,bizi yalnız bırakmıyordu ağlarken, sanki bugünleri anlatıyordu geçmişteki bize…
Bugün yine dinledim o şarkıyı… Aklıma düştün yine… Kalbimin zindanlarına kilitlediğim duygularım acıttılar içimi… Sonra unuttuğun geldi aklıma… Aşkı kuru bir yaprağa yazmıştın sen düşmeye mahkumdu dalından, belki bir kelebeğin kanadına yüklemiştin aşkını, kelebeğin ömrünün bir gün olacağını bile bile…
Oysa şarkı halen BARİ SEN UNUTMA BENİ diye haykırıyordu…
SEN ÇOKTAN UNUTMUŞKEN…
” SALİH İNCİ”
senı bu kadar starlastıran ısınde bj kadar samımı ve mutevazı olman senın en buyuk farklılıklarından bırı
senı bu kadar starlastıran ısınde bj kadar samımı ve mutevazı olman senın en buyuk farklılıklarından bırı ve senın farkın bızım tarzımız